Bloed python

Python brongersmai

foto gemaakt in Tierpark Berlin 17-03-2026

De bloedpython, wetenschappelijk bekend als Python brongersmai, vindt zijn oorsprong in de laaglanden van Zuidoost-Azië. Het verspreidingsgebied beslaat het Maleis schiereiland, Sumatra en diverse omliggende eilanden. In tegenstelling tot veel andere pythons die graag in bomen klimmen, is dit een uitgesproken bodembewoner. Ze leven bij voorkeur in vochtige habitats zoals moerassen, tropische regenwouden en nabij rivieroevers. Opvallend is dat de soort zich zeer goed heeft aangepast aan door de mens gewijzigde landschappen; ze worden tegenwoordig op grote schaal aangetroffen in oliepalmplantages, waar ze een overvloed aan knaagdieren vinden.

Wat betreft de herkenbaarheid is de bloedpython een van de meest zwaargebouwde slangen ter wereld in verhouding tot zijn lengte. Hoewel ze meestal niet langer worden dan 1,5 tot 2 meter, is hun lichaam extreem dik en massief. Het meest opvallende kenmerk is de kleur, waaraan de slang zijn naam ontleent: de basiskleur varieert van helderrood en steenrood tot diep bloedrood, onderbroken door grijze, gele of witte vlekken en strepen. Een zeer specifiek kenmerk is de kop, die relatief klein is ten opzichte van het lichaam en vaak een grijze of zwarte 'bovenkant' heeft met een lichte streep die vanuit het oog naar de nek loopt. Hun ogen zijn vaak oranje of roodachtig, wat bijdraagt aan hun intense verschijning.

In vergelijking met de nauwverwante korthartpython (Python curtus) en de Borneose korthartpython (Python breitensteini) is de Python brongersmai meestal de meest kleurrijke en roodste van de drie. Waar de andere twee soorten vaak meer bruine, zwarte of beige tinten vertonen, is het rood bij de bloedpython dominant. Het verschil met de netpython, die in hetzelfde gebied voorkomt, is enorm; de netpython is extreem lang en slank, terwijl de bloedpython kort en gedrongen is. Ook het gedrag verschilt; bloedpythons staan bekend als hinderlaagjagers die zich gedurende lange perioden verschuilen onder bladafval of in de modder, wachtend op een passerende prooi.

De huidige status van de bloedpython wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). Hoewel de soort in grote aantallen voorkomt, staat de populatie onder druk door de massale jacht voor de leerindustrie; tienduizenden huiden worden jaarlijks geëxporteerd voor het maken van tassen en schoenen. Daarnaast is er een grote vraag in de handel in exotische huisdieren. Gelukkig zorgt hun aanpassingsvermogen aan plantages ervoor dat de populaties in het wild vooralsnog stabiel lijken te blijven. Desondanks is er strikte regulering via CITES-verdragen nodig om te voorkomen dat overbejaging op de lange termijn tot een kritieke afname leidt.

Deze soort heb ik het laatst in Tierpark Berlin gezien en gefotografeerd op 17-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Tierpark Berlin