Geelkeelmarter

Martes flavigula aterrima

foto gemaakt in Tierpark Berlin 17-03-2026

De geelkeelmarter, wetenschappelijk bekend als Martes flavigula aterrima, vindt zijn oorsprong in de uitgestrekte boreale bossen van Noordoost-Azië. Deze specifieke ondersoort, ook wel de Siberische of Amoer-geelkeelmarter genoemd, bewoont de taiga en gemengde bossen van het Russische Verre Oosten, Noordoost-China en het Koreaanse schiereiland. In tegenstelling tot veel andere marterachtigen die solitaire jagers zijn op kleine knaagdieren, is de geelkeelmarter een zeer sociale en opportunistische rover. Ze jagen vaak in paren of kleine familiegroepen, wat hen in staat stelt om aanzienlijk grotere prooien te overmeesteren, zoals jonge muskusherten of zelfs kleine wilde zwijnen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de geelkeelmarter een van de grootste en meest kleurrijke vertegenwoordigers van zijn familie. De aterrima-ondersoort onderscheidt zich door een diepere, donkerdere kleurstelling vergeleken met zijn zuidelijke verwanten. Het meest opvallende kenmerk is de heldere goudgele tot oranje vlek op de keel en borst, die scherp afsteekt tegen de rest van het lichaam. De kop, de poten en de achterzijde van het lichaam zijn diepzwart tot donkerbruin, terwijl de flanken en de rug een meer goudbruine gloed vertonen. Een zeer specifiek kenmerk is de lange, krachtige staart en de relatief brede poten met scherpe klauwen, die hen tot fenomenale klimmers maken die zich met grote snelheid door de boomtoppen kunnen verplaatsen.

In vergelijking met de boommarter (Martes martes) die we in Europa kennen, is de geelkeelmarter veel groter en krachtiger gebouwd. Waar de boommarter een meer bescheiden en egale bruine kleur heeft, is het kleurcontrast bij de geelkeelmarter spectaculair te noemen. Het verschil met de sabelmarter, die in hetzelfde gebied voorkomt, is direct duidelijk door de afmetingen en de staart; de sabelmarter is kleiner en heeft een kortere, bossige staart, terwijl de geelkeelmarter een veel slanker en atletischer postuur heeft. Bovendien is de geelkeelmarter minder afhankelijk van een strikt nachtelijk leven en wordt hij regelmatig overdag waargenomen tijdens actieve jachtpartijen.

De huidige status van de Siberische geelkeelmarter wordt door de IUCN als onderdeel van de hoofdsoort geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). Hoewel de soort over een groot gebied voorkomt, staat de populatie in bepaalde regio's onder druk door habitatverlies en de achteruitgang van prooidieren. In tegenstelling tot de sabelmarter is de pels van de geelkeelmarter stugger en minder gewild in de bonthandel, waardoor ze minder intensief bejaagd zijn. Toch vormt de grootschalige houtkap in het Amoer-gebied een constante bedreiging voor hun leefgebied. In Rusland en China geniet de soort in diverse nationale parken een beschermde status om de biodiversiteit van de taiga te waarborgen.

Deze soort heb ik het laatst in Tierpark Berlin gezien en gefotografeerd op 17-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Tierpark Berlin