Geschilderde astrild

Emblema pictum

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De geschilderde astrild, wetenschappelijk bekend als Emblema pictum, vindt zijn oorsprong in de droge, rotsachtige gebieden van Centraal- en Noord-Australië. In tegenstelling tot veel andere prachtvinken die de voorkeur geven aan dichte grassen of bossen, is dit een echte specialist van het dorre binnenland, waar hij leeft op steile hellingen en in ravijnen met spinifex-grassen. Ze zijn vaak te vinden in de nabijheid van waterbronnen, aangezien ze door hun droge dieet van zaden regelmatig moeten drinken. Het zijn nomadische vogels die in kleine groepen leven en over grote afstanden kunnen wegtrekken wanneer hun leefgebied door extreme droogte onbewoonbaar wordt.

Wat betreft de herkenbaarheid is de geschilderde astrild een van de meest markant getekende vogels van de Australische outback. Het lichaam is ongeveer 10 centimeter lang en heeft een gedrongen bouw met een relatief korte staart. De basiskleur van de rug en vleugels is een onopvallend grijsbruin, maar de onderzijde is spectaculair: de borst, buik en flanken zijn diepzwart en bezaaid met talloze ronde, helderwitte stippen, wat de vogel zijn naam heeft gegeven. Het meest opvallende kenmerk bij het mannetje is het vuurrode masker op het gezicht en de keel, dat doorloopt in een rode streep over het midden van de borst. Een zeer specifiek kenmerk is de lange, spitse snavel waarvan de bovenzijde zwart is en de onderzijde rood met een blauwe basis, ideaal voor het oppikken van zaden tussen de rotsen.

In vergelijking met de bichenowastrild (Taeniopygia bichenovii) is de geschilderde astrild veel kleurrijker en mist hij de karakteristieke dubbele zwarte borstbanden; de Emblema pictum heeft juist een gestippelde buik. Het verschil met de zonastrild is direct zichtbaar door het ontbreken van de gele en olijfgroene tinten; de geschilderde astrild vertrouwt op het scherpe contrast tussen zwart, wit en rood. Waar veel vinkachtigen hun nesten in struiken bouwen, maakt deze soort vaak gebruik van holtes tussen de rotsen of diep in de stekelige spinifex-pollen, waarbij ze een platform van steentjes en takjes als fundament gebruiken. Vergeleken met de zebravink is hun roep veel zachter en minder luidruchtig, passend bij hun verborgen leven in de rotsen.

De huidige status van de geschilderde astrild wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). De soort is wijdverspreid over het enorme Australische continent en de populatie-aantallen lijken stabiel, mede door het feit dat hun natuurlijke habitat nauwelijks geschikt is voor intensieve landbouw of menselijke bewoning. De grootste potentiële bedreiging vormt de verandering in het brandregime van de spinifex-graslanden en de introductie van roofdieren zoals verwilderde katten. Omdat ze echter zo mobiel zijn en grote afstanden kunnen afleggen naar gunstiger gebieden, is de soort vooralsnog veilig. In vogelcollecties zijn ze door hun unieke tekening en hun rustige, bijna statige manier van bewegen op de grond een zeer gewaardeerde verschijning.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin