Hissar-schaap

Ovis aries hissar

foto gemaakt in Tierpark Berlin 17-03-2026

Het Hissar-schaap (Ovis aries hissar) vindt zijn oorsprong in de bergachtige regio's van Centraal-Azië, met name in Tadzjikistan en Oezbekistan. Het ras is vernoemd naar het Hissargebergte, waar het door de eeuwen heen door nomadische herders is ontwikkeld. In tegenstelling tot veel Europese schapenrassen die geselecteerd zijn op wolkwaliteit, is het Hissar-schaap een typisch vetstaartschaap. Het is een extreem robuust ras dat perfect is aangepast aan de barre omstandigheden van de hooggelegen steppen en bergweiden, waar het grote afstanden moet afleggen tussen seizoensgebonden graasgronden en bestand moet zijn tegen grote temperatuurverschillen.

Wat betreft de herkenbaarheid is het Hissar-schaap een van de grootste schapenrassen ter wereld. De dieren hebben een hoge schofthoogte en een krachtige, lange lichaamsbouw. Het meest opvallende en unieke kenmerk is de enorme vetstaart of 'kurduk', een vetreserve aan de achterzijde die bij volwassen rammen wel 30 tot 40 kilogram kan wegen. Deze vetreserve dient als energiebron tijdens schaarse tijden. De kop is groot met een kenmerkende ramsneus (een naar buiten gebogen profiel) en lange, hangende oren. De vacht is kort, grof en meestal bruin, roodbruin of zwart van kleur; het ras produceert geen bruikbare wol voor kleding, maar wordt uitsluitend gehouden voor vlees en vet.

In vergelijking met andere Centraal-Aziatische rassen, zoals het Karakul-schaap, is het Hissar-schaap veel groter en massiever. Waar het Karakul-schaap bekend staat om de krullende lamswol, is de vacht van de Hissar stug en haarachtig. Het verschil met Europese schapen, zoals het Texelse schaap, is enorm; de Hissar mist de dikke wolvacht en heeft een compleet andere lichaamsverhouding door de aanwezigheid van de vetstaart en de lange poten. Vergeleken met wilde schapen zoals de moeflon, is de tamme Hissar veel zwaarder gebouwd en ontbreken bij de meeste individuen de grote, gekrulde hoorns, hoewel kleine hoornstompjes bij rammen voor kunnen komen.

De huidige status van het Hissar-schaap is stabiel en de soort is van groot economisch belang in Centraal-Azië. Het ras wordt door de IUCN niet als bedreigd beschouwd, aangezien er miljoenen exemplaren worden gehouden voor de voedselvoorziening in de regio. Het vet uit de staart is een essentieel ingrediënt in de lokale keuken, zoals voor de bereiding van traditionele plov. Hoewel er in sommige gebieden kruisingen plaatsvinden met modernere rassen om de groeisnelheid te verhogen, blijft het ras in zijn zuivere vorm behouden in de bergdistricten van Tadzjikistan, waar zijn uithoudingsvermogen en aanpassingsvermogen onovertroffen zijn.

Deze soort heb ik het laatst in Tierpark Berlin gezien en gefotografeerd op 17-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Tierpark Berlin