Kiang

Equus kiang

foto gemaakt in Tierpark Berlin 17-03-2026

De kiang, wetenschappelijk bekend als Equus kiang, vindt zijn oorsprong op het hooggelegen Tibetaans Plateau. Het is een dier dat zich volledig heeft aangepast aan de extreme omstandigheden van de 'dak van de wereld'. Hun leefgebied strekt zich uit over Tibet en aangrenzende regio's in China, India en Nepal. In tegenstelling tot hun verwanten in de woestijnen van lager gelegen gebieden, bewonen kiangs alpiene weiden en steppen op hoogtes tussen de 4000 en 7000 meter. Ze zijn uitstekende zwemmers en worden regelmatig waargenomen terwijl ze ijskoude rivieren oversteken op zoek naar verse grazige vlaktes.

Wat betreft de herkenbaarheid is de kiang een imposante verschijning met een schofthoogte tot wel 140 centimeter. De vacht is in de zomer diep kastanjebruin tot mahoniebruin, wat in de winter verandert naar een dikkere, donkerdere laag om de ijzige kou te weerstaan. Een zeer specifiek kenmerk is het scherpe contrast met de spierwitte onderzijde; de witte kleur loopt door tot op de borst, de binnenkant van de poten en de snuit. Langs de rug loopt een smalle, donkere aalstreep die eindigt in een korte, zwarte staartpluim. Hun kop is relatief groot met een lichte bolling op de neusrug, wat hen een waardige uitstraling geeft.

In vergelijking met de nauwverwante kulan of onager uit de vlakkere delen van Azië, is de kiang aanzienlijk groter en zwaarder gebouwd. Waar de kulan vaak meer zandkleurig of gelig is, heeft de kiang een veel rodere gloed in de vacht. Het verschil met de tamme ezel is enorm; de kiang gedraagt zich meer als een wild paard en heeft een veel krachtigere nek en grotere hoeven. Hoewel ze in hetzelfde gebied kunnen voorkomen als het Przewalskipaard, onderscheidt de kiang zich direct door de witte buik die veel hoger op de flanken doorloopt en de typische ezelachtige oren.

De huidige status van de kiang wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). Met een geschatte populatie van rond de 60.000 individuen lijkt de soort vooralsnog veilig, al zijn er lokale bedreigingen. De belangrijkste factoren die de populatie onder druk zetten zijn de concurrentie met het vee van nomadische herders en de fragmentatie van hun leefgebied door de aanleg van hekken en wegen. Omdat de kiang een beschermde status geniet in China, waar het merendeel van de populatie leeft, blijven de aantallen in de meeste natuurreservaten stabiel.

Deze soort heb ik het laatst in Tierpark Berlin gezien en gefotografeerd op 17-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Tierpark Berlin