Luzon bloedhartduif

Gallicolumba luzonica

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De Luzon bloedhartduif, wetenschappelijk bekend als Gallicolumba luzonica, vindt zijn oorsprong op het eiland Luzon in de Filipijnen. In tegenstelling tot de meeste duiven die we in boomtoppen zien, is dit een uitgesproken bodembewoner die de voorkeur geeft aan de schaduwrijke bodem van zowel laagland- als bergbossen. Ze leven solitair of in paren en verplaatsen zich behoedzaam door de dichte ondergroei, waar ze met hun snavel in het bladafval zoeken naar zaden, gevallen bessen en kleine insecten. Het zijn schuwe vogels die bij gevaar liever wegrennen door het struikgewas dan dat ze de vleugels uitslaan.

Wat betreft de herkenbaarheid is de Luzon bloedhartduif een middelgrote, compacte duif met een zeer opvallend en bijna dramatisch uiterlijk. De basiskleur van de rug en vleugels is leigrijs met een paarsblauwe glans, terwijl de onderzijde zuiver wit is. Het meest opvallende en unieke kenmerk is de helderrode vlek in het midden van de witte borst, die naar beneden toe uitloopt in lichtere rode tinten. Dit geeft de vogel de schijn van een bloedende wond, waaraan hij zijn naam ontleent. Een zeer specifiek kenmerk is de kop, die grijs is met donkere ogen, en de poten die een roodachtige kleur hebben, passend bij de borstvlek.

In vergelijking met de nauwverwante Mindanao bloedhartduif (Gallicolumba crinigera) is de Luzon-variant direct te onderscheiden door de vorm van de borstvlek; bij de Mindanao is deze vlek groter, ronder en dieper van kleur. Het verschil met de gewone tortelduif is enorm, aangezien de bloedhartduif een veel kortere staart en langere poten heeft, wat duidt op zijn leven op de grond. Waar de meeste duiven een koerend geluid maken, produceert deze soort een zacht, klagend 'oe-oe' geluid dat nauwelijks boven het geritsel van de bladeren uitkomt. Vergeleken met andere grondduiven is hun verendek veel contrastrijker en minder gericht op volledige camouflage.

De huidige status van de Luzon bloedhartduif wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Bijna Bedreigd' (Near Threatened). Hoewel de soort op Luzon nog op verschillende plaatsen voorkomt, nemen de aantallen gestaag af door de aanhoudende vernietiging van hun leefgebied en de jacht. Ze worden vaak gevangen voor de illegale handel in exotische vogels of voor lokale consumptie. Omdat ze zo afhankelijk zijn van een intacte bosbodem, zijn ze erg gevoelig voor habitatversnippering. In dierentuinen zoals Zoo Berlin is de soort een populaire bewoner van Aziatische volières, waar ze door hun unieke uiterlijk altijd veel aandacht trekken van bezoekers.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin