Margay

Leopardus wiedii

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De margay, wetenschappelijk bekend als Leopardus wiedii, vindt zijn oorsprong in de dichte, groenblijvende regenwouden van Midden- en Zuid-Amerika. Het verspreidingsgebied strekt zich uit van het noorden van Mexico tot aan Uruguay en het noorden van Argentinië. In tegenstelling tot de meeste katachtigen die voornamelijk op de grond jagen, is de margay een uiterst gespecialiseerde boombewoner. Ze brengen het grootste deel van hun leven door in het bladerdak, waar ze met een ongelooflijke behendigheid tussen de takken manoeuvreren. Het zijn nachtactieve jagers die zich voeden met kleine boomzoogdieren zoals eekhoorns en buidelratten, maar ook met vogels, hagedissen en boomkikkers.

Wat betreft de herkenbaarheid is de margay een kleine, slanke kat met een lengte van ongeveer 45 tot 80 centimeter, exclusief de opvallend lange staart. De basiskleur van de vacht is geelbruin tot grijsbruin, bedekt met open rozetten en donkere vlekken die in rijen over het lichaam lopen. Het meest opvallende kenmerk zijn de buitenproportioneel grote, donkere ogen, die hen een uitstekend nachtzicht geven in de schaduwrijke jungle. Een zeer specifiek kenmerk is de fysiologie van hun achterpoten; de enkelgewrichten kunnen 180 graden draaien. Hierdoor is de margay de enige katachtige die in staat is om loodrecht met de kop naar beneden uit een boom te klimmen, of aan een tak te hangen met slechts één achterpoot.

In vergelijking met de ocelot (Leopardus pardalis) is de margay een stuk kleiner en lichter gebouwd, met een staart die in verhouding veel langer is dan die van zijn grotere neef. Het verschil met de oncilla is subtieler, maar de margay heeft grotere ogen en een rondere kop. Waar de ocelot vaak op de grond te vinden is, zal een margay zelden de veiligheid van de bomen verlaten. De staart is bij deze soort niet alleen een sieraad, maar fungeert als een essentieel balansorgaan tijdens sprongen van soms wel zes meter tussen de boomtoppen. Vergeleken met de huiskat is hun schedel korter en hun bijtkracht in verhouding veel groter, aangepast aan het overmeesteren van beweeglijke prooien in de hoogte.

De huidige status van de margay wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Bijna Bedreigd' (Near Threatened). De populatie vertoont een dalende lijn, primair door de grootschalige ontbossing en de fragmentatie van het regenwoud, waardoor hun jachtgebied steeds kleiner wordt. In het verleden was de illegale handel in hun prachtige vacht een enorme bedreiging, en hoewel dit nu streng gereguleerd is, vindt er lokaal nog steeds stroperij plaats. Omdat margays een zeer lage reproductiesnelheid hebben – ze krijgen meestal slechts één jong per worp – herstellen populaties zich maar langzaam van verliezen. In gespecialiseerde verblijven trekken ze de aandacht door hun acrobatische kunsten, waarbij ze vaak ondersteboven aan takken hangen om hun omgeving te verkennen.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort is ook bekend onder de naam(en) Boomkat

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin