Montserrattroepiaal

Icterus oberi

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De Montserrattroepiaal, wetenschappelijk bekend als Icterus oberi, vindt zijn oorsprong uitsluitend op het Caribische eiland Montserrat. In tegenstelling tot veel andere troepialen die over grote continenten verspreid zijn, is dit een zeer zeldzame bewoner van de vochtige bergbossen en regenwouden op de hellingen van de vulkanen van dit kleine eiland. Ze leven voornamelijk in het bladerdak van dichte bossen, waar ze behendig tussen de epifyten en varens naar voedsel zoeken. Het zijn actieve vogels die zich voeden met een gevarieerd dieet van insecten, spinnen, kleine hagedissen en de vruchten van inheemse bomen, waarbij ze een sterke voorkeur hebben voor de beschutte omgeving van de hogere bergtoppen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de Montserrattroepiaal een slanke, middelgrote zangvogel van ongeveer 20 tot 22 centimeter. De basiskleur van het mannetje is overwegend gitzwart, wat een scherp contrast vormt met de rest van het verendek. Het meest opvallende en naamgevende kenmerk is de heldere, goudgele tot oranjegele kleur op de schouders, de onderrug, de stuit en de onderzijde van het lichaam (de buik en onderstaartdekveren). Een zeer specifiek kenmerk is de lange, spitse snavel die aan de basis blauwgrijs is en naar de punt toe zwart wordt, ideaal voor het peuteren in bloemen en tussen schors. Het vrouwtje is, zoals bij veel troepialen, een stuk onopvallender getekend met olijfgroene en geelachtige tinten om niet op te vallen tijdens het broeden.

In vergelijking met de vlekborsttroepiaal (Icterus pectoralis) is de Montserrattroepiaal direct te onderscheiden door het ontbreken van de zwarte vlekken op de borst; de Icterus oberi heeft een egaal gele onderzijde. Het verschil met de Baltimoretroepiaal uit Noord-Amerika is eveneens duidelijk door de verdeling van het zwart; bij de Montserrattroepiaal loopt het zwart van de kop dieper door over de rug en de borst. Waar veel andere troepialen in open landschappen of parken te vinden zijn, is deze soort strikt gebonden aan het dichte, ongerepte regenwoud. Vergeleken met de gewone merel is de bouw veel slanker en de snavel fijner ontwikkeld voor een tropisch dieet.

De huidige status van de Montserrattroepiaal is uiterst kritiek en de soort wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Ernstig Bedreigd' (Critically Endangered). De populatie heeft een enorme klap gekregen door de verwoestende uitbarstingen van de Soufrière Hills-vulkaan in de jaren 90, waarbij een groot deel van hun habitat onder as werd bedolven of werd vernietigd door pyroclastische stromen. De overgebleven populatie is klein en kwetsbaar voor natuurrampen, habitatverlies en de introductie van roofdieren zoals ratten. In dierentuinen zoals Zoo Berlin speelt deze vogel een cruciale rol in internationale kweekprogramma's, die bedoeld zijn als een genetische reserve om het uitsterven van deze unieke eilandbewoner te voorkomen.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin