Netpython

Malayopython reticulatus

foto gemaakt in Burgers Zoo Arnhem 20-01-2026

De netpython (Malayopython reticulatus) staat wereldwijd bekend als de langste slang ter wereld. De herkomst van deze indrukwekkende wurgslang ligt in de tropische gebieden van Zuidoost-Azië. Het verspreidingsgebied is enorm en omvat landen als de Filipijnen, Indonesië, Maleisië, Thailand en Vietnam. De netpython is een uiterst flexibele soort die zich thuis voelt in regenwouden en moerassen, maar hij wordt ook regelmatig aangetroffen in de buurt van menselijke nederzettingen en zelfs in riolen van grote steden zoals Bangkok. Het is een uitstekende zwemmer die zelfs grote afstanden over zee kan afleggen, wat verklaart waarom de soort op vrijwel elk eiland in de Indo-Australische archipel voorkomt.

De herkenbaarheid van de netpython is direct gekoppeld aan zijn enorme omvang en zijn complexe huidtekening. Volwassen exemplaren bereiken regelmatig een lengte van meer dan zes meter, met uitschieters die de acht meter kunnen naderen. Het dier dankt zijn naam aan het complexe, netvormige patroon op de rug. Dit patroon bestaat uit ruitvormige, donkerbruine of zwarte vlekken die worden omlijst door goudgele en lichte lijnen. Deze tekening biedt een perfecte camouflage op de bosbodem tussen de gevallen bladeren. De kop is lang en smal met een duidelijke zwarte streep die in het midden over de schedel loopt. Een ander opvallend kenmerk zijn de ogen met verticale pupillen en de feloranje tot goudkleurige iris, die de slang een doordringende blik geven. Langs de lippen bevinden zich diepe warmtegevoelige groeven waarmee hij prooien in het donker kan detecteren.

Wat betreft vergelijkbare soorten wordt de netpython wel eens verward met de donkere tijgerpython (Python bivittatus). Het belangrijkste verschil zit in de lichaamsbouw en het patroon: de netpython is aanzienlijk slanker en atletischer gebouwd dan de veel zwaardere en plompere tijgerpython. Bovendien is het netvormige patroon van de M. reticulatus veel fijner en herhaalbaar dan de grote, onregelmatige "landkaartvlekken" van de tijgerpython. Ook de amethistpython (Simalia amethistina) uit Australië en Nieuw-Guinea vertoont gelijkenissen, maar deze mist de specifieke zwarte streep op de kop en de goudgele glans die zo typerend is voor de netpython.

De huidige status van de netpython wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet bedreigd' (Least Concern). De soort is nog steeds wijdverspreid en algemeen voorkomend in grote delen van zijn habitat. Toch staat de soort onder druk door de intensieve jacht op zijn huid, die zeer gewild is in de internationale leerindustrie voor de productie van schoenen en tassen. Jaarlijks worden honderdduizenden huiden legaal (en illegaal) verhandeld. Daarnaast vormt habitatverlies door ontbossing een bedreiging op de lange termijn. Ondanks deze factoren blijkt de netpython een veerkrachtige soort die zich verbazingwekkend goed weet te handhaven in een door mensen gedomineerd landschap.

Deze soort heb ik het laatst in Burgers Zoo gezien en gefotografeerd op 20-01-2026.

Deze soort heb ik gezien in Burgers Zoo