Noordelijke rotspinguïn

Eudyptes moseleyi

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De noordelijke rotspinguïn, wetenschappelijk bekend als Eudyptes moseleyi, vindt zijn oorsprong op een klein aantal afgelegen eilanden in de zuidelijke Atlantische en Indische Oceaan. De belangrijkste broedplaatsen bevinden zich op de Tristan da Cunha-archipel en Gough Island, evenals op de eilanden Amsterdam en Saint-Paul. In tegenstelling tot de grotere pinguïnsoorten die op het ijs leven, is dit een echte bewoner van steile, rotsachtige kusten en kliffen. Ze danken hun naam aan de behendige manier waarop ze met beide voeten tegelijk over rotsblokken springen om hun nestplaatsen hoog boven de zeespiegel te bereiken. Het zijn krachtige zwemmers die honderden kilometers van de kust vandaan jagen op krill, inktvis en kleine vissen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de noordelijke rotspinguïn een middelgrote pinguïn van ongeveer 55 centimeter met een zeer expressief uiterlijk. Het lichaam heeft de klassieke zwart-witte tekening, waarbij de rug, vleugels en kop diepzwart zijn en de buik zuiver wit. Het meest opvallende en karakteristieke kenmerk is de kopversiering: boven de rode ogen lopen brede, felgele wenkbrauwstrepen die uitlopen in lange, borstelige pluimen. Een zeer specifiek kenmerk dat hen onderscheidt van hun zuidelijke verwanten, is de grotere dichtheid en lengte van deze gele kuifveren, die vaak spectaculair opzij staan. De snavel is opvallend dik, kort en oranjerood van kleur, wat de vogel een bijna norse maar indrukwekkende blik geeft.

In vergelijking met de zuidelijke rotspinguïn (Eudyptes chrysocome) is de noordelijke variant iets groter en zijn de zwarte keelveren vaak wat voller. Het verschil met de macaronipinguïn is direct zichtbaar aan de plaatsing van de kuif; bij de macaroni ontspringen de veren centraal op het voorhoofd, terwijl ze bij de rotspinguïn aan de zijkant boven de ogen beginnen. Waar de meeste pinguïns in vlakke kolonies broeden, maken deze vogels gebruik van de natuurlijke beschutting van rotsen en pollen gras (tussock), waar ze hun eieren in eenvoudige kuiltjes leggen. Vergeleken met de koningspinguïn is hun bouw veel gedrongener en zijn hun flippers korter, wat hen wendbaarder maakt in de branding tegen de rotsen.

De huidige status van de noordelijke rotspinguïn wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Bedreigd' (Endangered). De populatie is in de afgelopen dertig jaar met meer dan de helft afgenomen, wat een zeer zorgwekkende trend is. De belangrijkste bedreigingen zijn de vervuiling door olierampen, de overbevissing van hun voedselbronnen en de effecten van klimaatverandering, die de zeestromingen en daarmee de beschikbaarheid van prooidieren beïnvloeden. Ook de introductie van uitheemse soorten op hun broedeilanden, zoals muizen die de eieren en kuikens aanvallen, vormt een groot risico. Omdat hun verspreidingsgebied zo beperkt is, zijn ze extreem kwetsbaar voor lokale rampen. In gespecialiseerde vogelcollecties trekken ze altijd veel bekijks door hun felle ogen en hun luidruchtige, energieke gedrag.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin