Sichuantakin

Budorcas taxicolor tibetana

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De Sichuantakin, wetenschappelijk bekend als Budorcas taxicolor tibetana, vindt zijn oorsprong in de bergachtige streken van West-China, met name in de provincie Sichuan en aangrenzende gebieden van Tibet. In tegenstelling tot veel andere holhoornigen die op open vlaktes leven, is dit een echte specialist van steile, beboste berghellingen en dichte bamboebossen op hoogtes tussen de 1.500 en 4.500 meter. Ze leven in kuddes die in de zomer tot wel honderd individuen kunnen tellen, maar in de winter verspreiden ze zich in kleinere groepen naar lagere, beschutte valleien. Het zijn herkauwers met een zeer gevarieerd dieet; ze eten grassen, kruiden, bladeren van struiken en jonge bamboesscheuten, waarbij ze soms op hun achterpoten gaan staan om bij hogere takken te kunnen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de Sichuantakin een indrukwekkend en zwaargebouwd hoefdier met een lichaamslengte van ongeveer 170 tot 220 centimeter en een schouderhoogte tot 130 centimeter. Het meest opvallende kenmerk is de dikke, wollige vacht die varieert van goudgeel tot strogeel op de rug en flanken, terwijl de poten, staart en de onderzijde vaak donkerder, bijna zwartachtig zijn. Een zeer specifiek kenmerk is de massieve, gewelfde snuit die doet denken aan die van een eland, en de korte, dikke hoorns die bij beide geslachten voorkomen. Deze hoorns groeien eerst naar buiten en buigen dan scherp naar achteren en omhoog, wat de kop een uniek profiel geeft. De poten zijn relatief kort maar extreem krachtig, met brede hoeven die zorgen voor een fenomenale grip op rotsachtige ondergrond.

In verhouding tot de gouden takin (Budorcas taxicolor bedfordi) is de Sichuantakin direct te onderscheiden door de aanwezigheid van meer donkere haren op de snuit en de ledematen; de gouden takin is nagenoeg volledig goudkleurig. Het verschil met de muskusoes, waarmee hij uiterlijk enige gelijkenis vertoont, is genetisch groot; de takin is nauwer verwant aan schapen en geiten. Waar veel bergdieren slank en lenig zijn, oogt de takin plomp, maar hij beweegt zich met een verrassende behendigheid over verraderlijke kliffen. Vergeleken met de reuzenpanda, die in hetzelfde leefgebied voorkomt, is de takin een veel dominanter aanwezig dier in het ecosysteem, dat paden door de dichte bamboe dwingt waar andere soorten van profiteren.

De huidige status van de Sichuantakin wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Kwetsbaar' (Vulnerable). Hoewel de Chinese overheid de soort de hoogste beschermingsstatus heeft gegeven, vergelijkbaar met die van de reuzenpanda, blijft de populatie onder druk staan. De belangrijkste bedreigingen zijn de versnippering van het leefgebied door wegenbouw en infrastructuur, evenals illegale stroperij voor vlees en de vacht. Omdat takins zeer gevoelig zijn voor verstoring tijdens hun seizoensgebonden migratie tussen verschillende hoogtes, is het behoud van natuurlijke corridors tussen reservaten essentieel voor hun overleven. In gespecialiseerde dierentuinen wereldwijd worden ze gewaardeerd om hun robuuste verschijning en hun rustige, bijna statige gedrag in groepsverband.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort is ook bekend onder de naam(en) Budorcas tibetana tibetana

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin