Zwaluwtangare

Tersina viridis

foto gemaakt in Zoo Berlin 19-03-2026

De zwaluwtangare, wetenschappelijk bekend als Tersina viridis, vindt zijn oorsprong in een enorm gebied in Zuid-Amerika, variërend van Panama en Trinidad tot in het noorden van Argentinië. In tegenstelling tot veel andere tangares die strikt in dichte bossen blijven, is dit een vogel van open bosgebieden, randen van regenwouden en open plekken met verspreide bomen. De soort vertoont een opmerkelijk trekgedrag; populaties verplaatsen zich over grote afstanden, afhankelijk van de beschikbaarheid van rijp fruit. Ze nestelen op een unieke manier voor hun familie door tunnels uit te graven in zandbanken of gebruik te maken van holtes in muren en rotsen, vaak nabij waterwegen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de zwaluwtangare een middelgrote zangvogel van ongeveer 14 tot 15 centimeter met een zeer gedrongen bouw en opvallend lange vleugels. Het mannetje is een spectaculaire verschijning met een glanzend turquoiseblauw tot hemelblauw verendek dat afhankelijk van de lichtinval van kleur lijkt te veranderen. Het meest opvallende kenmerk is het gitzwarte masker dat de keel en het gezicht rondom de ogen bedekt. De flanken zijn getekend met fijne, zwarte dwarsstrepen op een witte ondergrond, wat de vogel een zeer verfijnd uiterlijk geeft. Een zeer specifiek kenmerk is de snavel; deze is kort, breed en plat, wat de vogel een bijna 'zwaluwachtig' profiel geeft en hem in staat stelt om insecten behendig uit de lucht te vangen.

In vergelijking met de bisschopstangare (Thraupis episcopus) is de zwaluwtangare intenser blauw en heeft hij een veel plattere kop en bredere snavel. Het verschil met de azuurtangare is direct zichtbaar aan de zwarte keel en de gestreepte flanken, kenmerken die de azuurtangare mist. Waar de meeste tangares voornamelijk fruit eten, gedraagt de zwaluwtangare zich vaak als een vliegenvanger door vanaf een hoge uitkijkpost jacht te maken op vliegende insecten. Het vrouwtje is, in schril contrast met het blauwe mannetje, bijna volledig grasgroen met een gelige, gestreepte buik, waardoor ze nagenoeg onzichtbaar is tussen de bladeren tijdens het broedseizoen.

De huidige status van de zwaluwtangare wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). De soort is wijdverspreid en in veel delen van zijn leefgebied vrij algemeen. Hoewel lokale populaties kunnen lijden onder ontbossing en habitatverlies, zorgt hun vermogen om over grote afstanden te trekken en gebruik te maken van verschillende landschapstypen voor een zekere mate van veerkracht. Omdat ze ook insecten eten en niet uitsluitend afhankelijk zijn van specifiek fruit, kunnen ze overleven in diverse omgevingen. In vogelcollecties trekken ze vaak de aandacht door hun ongebruikelijke lichaamsvorm en de metaalachtige glans van het mannetje, wat hen tot een van de meest karakteristieke tangares van het continent maakt.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Berlin gezien en gefotografeerd op 19-03-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin