Zwartnekarassari

Pteroglossus aracari

foto gemaakt in Zoo Krefeld 14-04-2026

De zwartnekarassari, wetenschappelijk bekend als Pteroglossus aracari, vindt zijn oorsprong in de uitgestrekte regenwouden van Zuid-Amerika. Het verspreidingsgebied beslaat grote delen van Brazilië, de Guyana's en het noordoosten van Venezuela. In tegenstelling tot de grotere toekans die zich vaak solitair of in paren ophouden, is de zwartnekarassari een zeer sociale vogel die meestal in kleine groepen van zes tot twaalf individuen door het bladerdak trekt. Ze bewonen zowel primair regenwoud als secundaire bossen en galerijbossen langs rivieren. 's Nachts slapen ze vaak met de hele groep samen in oude spechtenholtes, waarbij ze hun lange staarten over hun rug vouwen om ruimte te besparen.

Wat betreft de herkenbaarheid is de zwartnekarassari een middelgrote toekanachtige met een slanke bouw en een lengte van ongeveer 45 centimeter. De basiskleur van de rug, vleugels en de kop is diepzwart met een blauwachtige glans. Het meest opvallende kenmerk is de borst en buik, die heldergeel zijn en worden onderbroken door een brede, scharlakenrode dwarsband over het midden van de buik. Een zeer specifiek kenmerk is de snavel: de bovensnavel is grotendeels ivoorwit tot lichtgeel met een zwarte streep op de snijrand, terwijl de ondersnavel volledig zwart is. De naakte huid rondom de ogen is blauwgrijs tot bruinachtig, wat de vogel een alerte en nieuwsgierige blik geeft.

In vergelijking met de groenlingarassari (Pteroglossus viridis) is de zwartnekarassari een stuk groter en mist hij de volledig gele ondersnavel die de groenling kenmerkt. Het verschil met de dubbelbandarassari is direct duidelijk door de tekening op de buik; de zwartnekarassari heeft slechts één enkele rode band, terwijl de dubbelbandvariant, zoals de naam al zegt, twee donkere banden bezit. Waar de reuzentoekan bekend staat om zijn enorme oranje snavel, heeft de arassari een veel slankere, meer getande snavel die ideaal is voor het plukken van kleine vruchten en het roven van eieren of insecten uit boomholtes. Vergeleken met andere bosvogels is hun vlucht golvend en krachtig, vaak vergezeld door luide, scherpe roepen.

De huidige status van de zwartnekarassari wordt door de IUCN geclassificeerd als 'Niet Bedreigd' (Least Concern). De soort is in grote delen van zijn verspreidingsgebied nog algemeen en vertoont een relatief stabiele populatietrend. Toch vormt de voortdurende ontbossing in het Amazonegebied en de kustwouden van Brazilië een potentiële bedreiging op de lange termijn, omdat de vogels afhankelijk zijn van volwassen bomen met natuurlijke holtes voor hun voortplanting. Vanwege hun sociale aard en spectaculaire kleuren zijn ze vaak te zien in dierentuinen wereldwijd, waar ze door hun actieve gedrag en interactie met groepsgenoten een fascinerend schouwspel vormen in de tropische verblijven.

Deze soort heb ik het laatst in Zoo Krefeld gezien en gefotografeerd op 14-04-2026.

Deze soort heb ik gezien in Zoo Berlin | Zoo Krefeld